اینجا زمین است

دیر و زود

dabireh — Thu, 05 Nov 2009 18:17:14 GMT

دارم فکر می کنم بی برو برگرد من همشه یا زود می رسم یا دیر. به موقع رسیدن تو کارم نیست انگار.

اون روزی که باس فعال دانشجویی باشم ساینتیست شدم نشستم گوشه آزمایشگاه تحقیقمو می کنم (تو بخون ماستمو می خورم) ... اون روزی که ما یه چیزایی بلغور می کردیم یه نفر از ملت تو خیابون محل سگ حرفامون نمی ذاشت... حالا مردم اند که یه چیزایی می گن که دیگه منم نمی فهمم. زود بودم اونجا.

هر بارم که سر و کارم به اروپای شرقی بیفته باز حسرت دیر رسیدن خفه ام می کنه...یعنی باید وایسی زیره آرک مجسمه کارگر وسط کیف اما نه آخه سال دوهزار و کوفت...یه 40 سالی اینجا را دیر رسیدم.

حرف اینه که حسرت همه روزایی را که ملت دارن تو ایران تجربه می کنن تا ابد خواهم خورد.

پ ن : از روزی دانشگاه آزاد هم شلوغ شده خیلی ها باید درس بگیرن.

پ ن 2 : مدیریت زمان که میگن همینه؟

جایزه صلح نوبل

dabireh — Fri, 09 Oct 2009 10:18:39 GMT

یعنی

فکرشو میکردی

یه روز

از دیدن عکس اوباما لجت در بیاد؟

خداییش من اگه خوابشم میدیدم!

خوش تیپ... آدم حسابی ...با سواد! دد آخه نامردا اسم طرفو کامل خوندینو بهش جایزه صلح دادین؟ رئیس جمهور ایالات متحده امریکا! در حال جنگ با دو کشور؟!

دایی

dabireh — Thu, 10 Sep 2009 19:35:48 GMT

دایی عزیز تر از جانی دارد عاطفه٫ از آنها که یک امامی داشتند و یک چمرانی و بدون آنها سالها مانده اند تنها.

دایی در نخست وزیری بود آن سالها که ما هنوز مدرسه هم نمی رفتیم. قصد ازدواج که داشت زهرا رهنورد یک زن دایی خوب و محترم از همان نخست وزیری برای ما پیدا کرد و خلاصه قصه بیخ پیدا کرد. از نحست وزیری در آمد اما نخست وزیری ماند در زندگی اش.

آن سالهای رکود سیاسی اواخر دوره ی خاتمی در چشمانش می خواندم که دلخوش راست بودن ژست خط امامی بودن و ظالم ستیز بودن ا. ن. است. گرچه آخرش نفهمیدیم به که رای داد. بحثی نکردم هرگز با او که میدیدم حرف روشنفکر دوزاری های دانشجوی انقلاب ندیده را نمی فروشد به حرف برادر چمرانش٫ یادگار همه جوانی اش. لذت من در این بود که همین طور فقط نظاره گر باشم. برایم مثال خوبی بود که ببینم با این چنین سربازان راستینی این انقلاب چه خواهد کرد. و چنین سربازان راستینی با ظلم آشکار چه خواهند کرد روزی که حجت تمام شود.

حالا این ور دنیا هر روز به او فکر می کنم. به او وقتی میرحسین و زهرا رهنورد را می بیند امروز... وقتی می بیند رئیس جمهور جمهوری اسلامی اش وزیرش را هلو خطاب می کند...وقتی می بیند....

نوشتم اینجا که اگر کسی از شماها٫ دایی جان عزیز تر از جان مرا دیده اید برایم بگویید امروز او چه رنگیست؟

دخالت در امور داخلی

dabireh — Sun, 26 Jul 2009 10:45:18 GMT

دارم فکر می کنم... دخالت در امر داخلی یعنی چه؟

احتمالا

یعنی من حق دارم هر کاری می خوام با "رعیت" ام بکنم؟ و کسی حق ندارد بگوید چرا؟

یعنی من در داخل کشور می کشم و دستگیر می کنم چون مال من هستن. به تو چه؟

ملک شخصی من اند- مردم و کشور- و اگه کسی چیزی میگه دخالت تو امور داخلی من یا خانوادگی منه...

ما خدمتگزار مردمیم یا صاحب و ولی ؟ ولایت کجا و خدمتگزار کجا...

معنی دیده بان حقوق بشر هم لابد هست فضول محله

سازمان ملل هست سازمان دخالت در امور داخلی اموال دیگران

پ ن: آخه حتی اگه پدری به حق بچه خرد سالش هم ظلمی کنه که اینجا پدرشو در میارن..کافیه بچه یه تلفن کوچولو به پلیس کودکان بکنه. حکومت به تبعیت از سازمان ملل و کنوانسیون حقوق کودک مسئول هر رنجی است که حتی به کودکی برسه..کودک را پناه میدن و پول بزرگ شدنشم خودشون از حساب بابای ظالمش بر میدارن. نمی ذارنم دستش بهش برسه.

خرداد

dabireh — Wed, 08 Jul 2009 14:34:54 GMT

چه خردادی شد

شروع سبز و

پایان سرخ

همیشه غروب خونین است

و همیشه فردایی در کار است...

پ ن: پیشنهاد می کنم یک کتاب تاریخ از خردادهای هر سال بنویسند. خلاصه خوبی از تاریخ تحولات معاصر ایران می شود.

سوم خرداد

dabireh — Sun, 24 May 2009 16:48:18 GMT

ممد نبودی ببینی...

در خانه ما کسی نبود که بگذارد این مرثیه تا پایان پخش شود

حتی موزیکش بدون کلام هم ممکن است باعث بیهوشی مردم از شدت گریه شود.

ممد خانه ما اگر 27 روز بیشتر زنده میماند آزادی خرمشهر را میدید

ممد خانه ی ما روی نیمه ایرانی پل خرمشهر تیر خورد و هیچ وقت ندید که هر دو نیمه از آن ایران ماند.

آزادی خونین شهر مبارک.

پ ن: به یاد همه ی هزاران ممدی که نبودند تا آزادی خرمشهر را با ما جشن بگیرند.

پ ن 2: این را حتما گوش کنید

تولد

dabireh — Thu, 30 Apr 2009 14:01:21 GMT

مادرم احتمالا تو آشپزخونه مشغول جابه جا کردن استکانها و ریز ریز بی صدا اشک ریختن بود

با همه ی افسردگی داشت بی صدا به این بچه ای که تو دلش بود فحش می داد

حتی به بابام که چرا مصیبت حاملگی را با زبون بازی و هزار تا دلیل صد من یه غازاضافه کرده به غم از دست دادن بچه اش

مادرم احتمالا نگاهش رو قاب عکس سفید سیاه پسرکی که سرباز جنگ شد و اسطوره شد گیر می کنه

نمی خواد بفهمه و نمی تونه بفهمه معنی اسطوره ها ی دردناکو

مادرم خاطره ی مادر شدنش را ... جگرگوشه اش را که هزاران آرزو داره براش می خواد... نه اسطوره های تو قاب

از اسم آرپیجی متنفره...

چرا همه دورش بهش القا می کنن باید با این اسم سرشو بگیره بالا؟ که چی؟ چون معنی اش اینه که پسرکش خوش قد و بالا بوده؟ پسر بی قد و بالای بیرون قاب می خواد...

بیرون از این قاب لعنتی با اون کت شلواری که زورکی میگه بچه 16 ساله اش مرد جنگ بوده...روزی که این عکسو می گرفت فکرشو نمی کرد بچه اش تو این عکس جا بمونه...

بغضش باز بی صدا می ترکه باز بی صدا... بغض یه ساله داره خفه اش می کنه

تلنگوری به دختر بالغ پژمرده اش می زنه که نرو اونجا بیا تو و تشری به بابام که حواست به آقای یزدانی باشه و

باز فحش بی حرفی به نوزادی که

تو دلشه

اما نه تو قلبش

نه..بچه ول کن نیست. می خواد در بیاد تو همین دوشنبه ی سیاه...

بالاخره جیغ می کشه و شیون میکنه... تو ذهنش عکس توی قابه... تو ذهنش گلوله ی روی پیشونی پسرشه...بغض یک ساله با تمام وجود بیرون می ریزه...روی تخت زایمان.

و من بدنیا می آم ساعت 4 بعد از ظهر

روز مرگ تو برادر هرگز ندیده

روز رفتن تو

نوزاد ریز و بیماری که یه نصفه کروموزم از تو بیشتر داره ..من

و مجبور می شم همه ی زندگی نکرده ی تو رو هم برات بکنم

حتی اون 16 سالی را هم که زندگی کردی...بازم من جای جفتمون درد داشتم

زیاد بود برای یه نفر..خوب آخه سهم زندگیه دو نفر بود. من مثل تو خوش قد و بالا نبودم... زیبا نبودم... مهربون نبودم..مادرت می گفت..هنوزم میگه

تو مرد بودی و من زن... اما باید جای تو مردی می کردم... مسئولیت مردی کردن برای یه اسطوره انقدر سخت بود که یادم رفت جای خودم زنی کنم.

تنفر از رفتن تو رو براشون زنده کردم هر روز

... عوض تو که نیستی به من گفتن...

مبارکه برادر...تولدت مبارک.. ببخش اگه فیزیک می خونم می دونم دوست داشتی خلبان بشم عوض تو...شاید شدم صبرکن حالا..

ببخش اگه یک کم باید برای زن بودنم هم وقت بزارم...

ببخش اگه اونقدر خوب نیستم که تو می خواستی باشی...می دونی زندگی همیشه مثل 16 سالگی نیست... من الان خواهر بزرگترتم به تجربه من احترام بزارزمونه عوض میشه...

ببخشید که پزشک نشدم که مامانت خوشحال شه... قول می دم تا دو سه سال دیگه دکتربشم فکر میکنی مامانت بالاخره راضی می شه؟...

ببخش اگه ترک جنگ کردم و ترک وطن...غربت شهرم رو نمی شد تحمل کرد

ببخش اگه...

تولدت مبارک برادر... 26+16 سال...مردی شدی برای خودت!

سال نو

dabireh — Fri, 13 Mar 2009 01:32:02 GMT

مطلبی رو که با همکاری دوستم ایرا برای تیاتر نوروز نوشتیم اینجا می نویسم.شاید دوستای دیگه نیاز به نمایشنامه داشته باشن برای سال نو.

Nowruz Maborak or a Happy New Year!

Characters:

Nowruz

Firooz

Meriam: (played by a guy dressed in women costume).

Guest 1

Guest 2

(Nowruz enters, sits down.)

N: Oh, what a tired Amu Nowruz I am! Where is this happy lazy arse?

(F. enters with a tambourine singing and dancing haji firooze bale..)

N: Maybe you should stop shaking your ass and start shaking the house: It’s only some minutes before the New Year!

F: Man, how do you expect me to shake this building?

N: You’ve only been in Germany for a couple of hours and you already don’t remember what “shaking the house” means. “Shaking the house” means cleaning it in such a meticulous way that not a single dust particle is spared! And it should be done BEFORE the New Year. (Apprehensively points at the counter). Here, (hands F. a duster and a broom) go shake it!

(F. gets straight to the business of cleaning, while N. sits down)

N: Oh, I am sooo tired… (to the audience) You know, it’s a lot of responsibility that I have to deal with in my job. Every year, since time immemorial I have been serving as a messenger of Spring. Today, the list of the counties I have to visit besides Iran includes Afghanistan, Azerbaijan, Bahrain, Iraq, Tajikistan, Uzbekistan, Kyrgyzstan, Albania, Pakistan, India, Bosnia, Kosovo, and the Republic of Macedonia; also, since relatively not so long ago, Los Angeles, Toronto, Cologne, London.

F: (to Nowruz) Amu, why do we keep doing it for all of these years? What is so important about this celebration?

N: Maybe if you were taking this celebration more seriously, not only as an opportunity to wiggle your ass and tell your silly jokes, you would have remembered!

F: Mind you, Amu, my silly “jokes” have always meant a great deal to the common people, not entitled to critique their rulers’ regimes openly. In fact I have been rather popular with the Western social scientists and scholars of culture these days.

N: I wonder whether the color of your clothes has anything to do with it.

Anyways, we are here to celebrate Nowruz! Nowruz means ‘new day’, also “new Sun” and signifies ‘end and rebirth’, ‘birth of the universe’, ‘birth of the earth’. Since themes of ‘death and rebirth’ were central to understanding the cycle of life, commemoration of Nowruz, or rather what it stands for was and still is very important to many cultures.

F. But how did it start in Iran? ?

N. Haji firooz, I can’t don’t want to believe my ears! Listen and learn! The oldest archaeological record of Persian Nowruz celebration dates back to the Achaemenid dynasty, whose best known representatives were Cyrus and Darius—mind you, both the great (!), which makes it over 2500 years ago. The celebration is closely linked to the introduction of the Zoroastrian calendar, which was based upon the Sun’s journey across the sky and not the Moon’s journey around the earth. Basically, Nowruz marks the beginning of the solar year. It occurs when the Sun crosses directly over the Earth’s equator, also known as vernal equinox.

F. Hm… SO what year’s arrival are we about to celebrate? Let me count…3000 something, right Amu?

N: No no no my son! After Arabs attacked , the second caliph Umar began numbering the years from zero, from the year of profit Muhammad's escape from Mecca to Medina. So this year is in fact 1388 solar year.

F. Hm! Just like that? This ain’t right! People should have protested! It’s against human rights!

N. Ehh…Calm down, calm down. Iranian people accepted the new religion and were happy to number their years according to the Prophet.

(As his story goes on, he looks at the table and discovers in disbelief that the table is empty)

N: Ai-ai-ai, Haji! Ai-ai-ai!

F. What’s wrong?

N. It’s almost New Year and our Haft Sinn is not ready yet! Don’t you know, it should be all set up BEFORE the New Year? Hurry! Do something about it!

F: Meriam!

(Meriam enters with a tray of Haft sinn, lays it on the floor and leaves.)

F: Bah bah bah! We’ve got all we need for a perfect Haft sinn!

N: Good, good. Let’s see.

(F. reaches for items and one by one and hands them to N)

F: Sabzeh!

N: Sabzeh is the first ‘S’. It means greens and can be represented by wheat, barley or lentil sprouts growing in a dish. Sabzeh symbolizes rebirth.

F: sîb

N: apples - symbolizing beauty and health.

F:Samanu

N: samanu, is a sweet pudding made from wheat germ - symbolizing affluence.

F: Senjed!

N: senjed , or dried fruit of the oleaster tree - symbolizing love.

F: Sir

N: garlic - symbolizing medicine .

F: Somaq

N: sumac berries - symbolizing (the color of) sunrise.

F: Sonbol

N: the fragrant hyacinth flower attesting to the arrival of spring

F: Sekkeh

N: coins (prosperity and wealth)

F: And that’s all!

N: (counts the pieces) it should be seven, one is missing! Haji, there should be 7 sinns.

F: ( to N.) You, you… you are good, you! Let’s see if you can also guess which item sssstarting with ‘S’ iss misssssing?

N: (thinking hard) Ssssssss…..sssssss…Ssssanta Claus!

F. Oh yeah? And what does Santa Claus stand for?

N. Hm… Coca-cola and coca-colization of the world!

F. Wow! You, you… you are good, you! But no! Serkeh, which means vinegar and stands for your old age and…patience (sucking up to N) Amu.

F: Amu, are you sure it’s only 7 items?

N: Why?

F: Here are some more THINGS here: (takes them out one at a time) gold fish, colored eggs, a mirror, a book, another book. (one is Quran and another is poetry of Hafiz).

N: First 7 are the basics and these ones are possible and very nice additions. And they all stand for something good. Eggs, for instance, signify fertility.

(The New Year bomb, the song is heard, the counter shows 0, F. and Meriame start dancing. F tries to get N into the dance, but N acts shy, and goes to the table for Hafiz’s book instead.)

F. Oh, c’mon, Uncle, holiday is for celebration, not for studying!

N: Don’t you want to know what the New Year holds for you? Let’s see what’s Hafiz’ prophecy for the upcoming year!

F. Hafiz? He is an old joke, your Hafez. Today isn’t a yesterday and we are in Germany. It’s times of Peter Fox, not old Ha-fiz.

N: Haji Feiruz… Great poets never lose relevance. And to your information, Goethe himself, since we are in Germany, wrote thought of Hafiz as his teacher. (N: reads a poem from Hafiz :)

THE LUTE WILL BEG

You need to become a pen

In the Sun´s hand.

We need for the earth to sing

Through our pores and eyes.

The body will again become restless

Until your soul paints all its beauty

Upon the sky.

Don´t tell me, dear ones,

That what Hafiz says is not true,

For when the heart tastes its glorious destiny

And you awake to our constant need

for your love

God´s lute will beg

For your hands.

(Hafiz)

(A knock on the door, F. asks N. in dramatic whisper)

F: Are you expecting someone?

N: Ah, any guest is a friend of God, don’t you know? Don’t let him wait in front of the closed door. Besides, it’s time for Aide didani, the traditional visit that young people pay to their elders just after the New Year.

(Guests enter. They talk in chorus)

N: Happy new year! Nowruz Mobarak!

G: Nowruz Mobarak! Happy new year!

(Kissing, hugging)

N: (Leading them to the chairs) Here, here you are; sit down please. You are really really welcome. (to F.) Serve our dearest guests some tea and goodies, would you? (F. leaves to get some tea. N to the guests in a very sweet tone :) Oh, how happy you have made us by your coming! May your soul flourish and your youth be as the new-grown grain!

Guests: May your house prosper and your life be long!

(F. brings tea on a tray, but the guests refuse. He places the tray on the table, takes 2 cups, and walks to N. one cup to himself and one ready to offer to N. )

N: (To F. in disbelief) Never heard of Persian T’arof? Our world-famous, or rather infamous custom of NOT being direct? Keep asking, keep offering. Be firm!

(F. returns to the table picks up the tray, carries it to the guests, they refuse, he insists politely and they accept. N. watches and then remembers something.)

N: Oh, I almost forgot about Eidi. (Goes to the table himself picks up Quran, extract money shuffled between its pages and presents the bills to F. and the guests.)

N; ( to the guests, while F returns to the table to pick up a bowl of nuts) May your body know no need and your wisdom multiply.

Guests: May your great generosity know no boundaries and be reciprocated manifolds each time!

(F. returns with the bowl of nuts and the T’arof game between him and the guests repeats.)

(N talks to the audience, while F. gradually becomes more and more aggressive in his hospitality. His insisting on guests’ accepting food from him takes a disturbing form, culminating in his forcing a piece of apple down one of the guest’s throat. This results in a chase scene. The chase scene should start when N. finishes his talk.)

N. How do I like this part of the year! 12 days of festivities, until on 13^th day everyone escapes outside in order to avoid bad luck. 12 days marathon of celebrations! When else one gets so enough time to spend with family and friends, to eat all that tasty food, to catch up on all that delicious family gossip? 12 full days of ceaseless visitations, festivities and gift exchange. Everyone doing his/her best to be kind, warm, friendly, and very loving, for it is believed that the way one celebrates Nowruz will be the way they whole year is going to be!

N: (the last one remaining on the stage) Yeah, I really like this time of the year, if you know what I mean… Nowruz Maborak! J

The END!

به مناسبت تدفین شهدا در پلی تکنیک

dabireh — Wed, 25 Feb 2009 21:17:18 GMT

اسفند ماه سال 84 اوایل ماه بود که جلسه ی شورای فرهنگی دانشگاه تشکیل شد.آن روز به عنوان دبیر انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شریف می توانستم در جلسات باشم اما نماینده ای هم داشتیم که با رای شورای عمومی انجمن مسئول حضور در جلسات بود. در جلسه صحبت از تدفین شهدا در دانشگاه شده بود. نماینده ما در شورا گمانم آرش صادقی بود می گفت که حتی نماینده بسیج هم در جلسه موافق جدی طرح نبوده و به خواست انجمن مبنی بر نظر سنجی و آماده سازی محیط دانشگاه رای داده است.

گفتند می خواهند شهدا را دفن کنند. محکم ترین "نمی ذاریم" عمرم را جواب دادم. جو دانشگاه ما به قول سهراب پور مثل خیلی دانشگاههای دیگر بی توجه به نظر دانشجو نبود. همیشه اگر مخالفت جدی از سوی دانشجوها بروز داده می شد قبل از هر جار و جنجالی خود سهراب پور مسیر را برای حفظ آرامش دانشگاه تغییر می داد. اما این بار سهراب پور هم دیگر کاره ای نبود میان قدرت نمایی های حکومتیان.

نظر سنجی کردیم. اکثریت دانشجویان نوشته بودند که مخالف تدفین اند. برای بسیج و رئیس توضیح آوردیم که حتی اگر چنین اقدامی ضروری است جو دانشگاه آمادگی چنین چیزی را ندارد. گفتیم که شهید را کرده اند ابزار تبلیغ نگذاریم دانشگاه را هم ابزار تبلیغ بکنند. اما کار از جای دیگر آب می خورد . خبر می رسید که سردار باقرزاده- مسئول اکتشاف اجساد- شهدای دانشگاه ما را آماده کرده است (نعوذ بالله شهید سفارش می دادند انگار). زمزمه هایی بود که فلان هفته تصمیم بر تدفین دارند اما خوابش را نمی دیدیم بی تبلیغ و یکباره چنین کنند. ما همه هنوز به محیط نیمه دموکرات دانشگاهمان مومن بودیم. تجمعی از دانشجوها به جلوی دفتر رئیس رفتند بودند 500 نفر.تحصن کردند که رئیس بیاید و قول بدهد چنین نمی کند. رئیس آفتابی نشد در عمر ریاستش چنین تجمعی جلوی دفترش نشده بود. بهانه آوردند که اصلا در دانشگاه نیست. معاون دانشجویی دکتر وثوقی وحدت آمد. درخواست دانشجویان را امضا کرد. بندی بود که قول می داد در تعطیلات عید این کار را نکنند. بند دیگری می گفت برای اجرای طرح نظر سنجی کنند. خلاصه امضا داد که طرح متوقف است. و ما حس می کردیم که خیلی مدنی توانستیم طرح را متوقف کنیم.

همان روز یا فردایش باز خبر آوردند که تدفین شهدا فرداست. بار نمی دانم چندمی بود که در آن هفته به دفتر ریاست می رفتیم. سهراب پور این بار کمی مضطرب بود. مثل همیشه منطقی نمی گفت که خودش هم با اصل آماد ه بودن محیط برای این اقدام موافق است. در پس پرده می گفت از دستش خارج است اما ضمنا به بالا دستی هایش مخالفت دانشجویان را ابراز داشته است. این شاخه به آن شاخه می پرید می گفت پس فلان دسته از دانشجویان که آمدند و گفتند ما خودمان استقبال می کنیم که هستند؟ آنها هم دانشجویند! یا اینکه یک بار گفت مسجد هیأت امنا دارد جزء دانشگاه نیست . دوستان من هم گفته بودند که پس اسمش را نگذارید مسجد دانشگاه شریف و درهایش را هم از سوی آزادی باز کنید نه در دانشگاه. برایش آمار می دادیم باز گفتیم که ما آنها را هم قانع می کنیم. آخر در شورای مرکزی بسیج هم کمتر کسی موافق دفن شهدا - وقتی این همه مخالفت وجود دارد- بود. ما ساعت 7 از دفتر رئیس بیرون آمدیم و دلخوش بودیم که می داند چه می گوییم. روزها بعد معلوم شد که بعد از ما ساعت 8 گروهی از دوستان من جمله برادر مهرداد بذرپاش به دفتر رئیس رفته اند و کار را یکسره کرده اند.

ساعت 8 صبح فردا در میانه راه دانشگاه بودم که تلفنم زنگ خورد. یکی از کارمندان دانشگاه که رابط بود گفت درهای مسجد را بسته اند. تزیین می کنند و قبر می کنند. باور نکردم. بی تبلیغ؟ این چه معنی دارد؟ جز اینکه ثابت کنند هر کار بخواهند می کنند؟! از همان جا دفتر انجمن را گرفتم دو نفر رفتند مسجد ببینند چه خبر است خودم فورا آمدم دفتر انجمن. یک ساعت نشد که همه جمع بودیم حالا بسیج اطلاعیه هایی را به ملت می داد در مورد تکریم شهدا ابن سینا 12 ظهر. بین ابن سینا تا مسجد دانشگاه راه زیاد است. فکر کردیم که بدنه بسیج هم بی اطلاع است یا استراتژی جمع کردن بچه ها اینجاست و تمام کردن غائله در مسجد. همه روی ورق های بزرگ شعار می نوشتند. ظرف یک ساعت حوالی 10 صبح بیش از 200 نفر آدم اطراف ابن سینا بود. منابع بسیج هم خبر از درگیری می دادند. فقط این طور توافق کرده بودند که حالا شهدا آمده اند و ما باید استقبال شایان کنیم! تئوریسین های ما هم از این سو می گفتند خوب استقبال شایان می کنیم تا پارک طرشت همانجا که سه شهید دیگر مدفونند. همانجا مراسم می گیریم و تشییع می کنیم به با شکوه ترین وضع ممکن.

ساعت 11 که شد 400-500 نفر جلوی بوفه جمع بودند. با پلاکارد. قول دادید دروغ گفتید! شهادت را دفن می کنند! و ... جمعیت بیش از هر چیز برافروخته از قول دروغ وثوقی بود. این اگر چه تنها دلیل نبود ولی ویرانگرترین برای آنها بود. برای من که همه اعتمادم به درایت مسئولین از بین رفته بودفقط یک چیز مهم بود. یک بار جلوی اینها بایستیم تا بفهمند شهید اسباب بازی هایشان نیست. من خواهر شهید بودم می دیدم بازی کثیفشان چه بر سر عزت و احترام شهید در بین مردم آورد. مردم به شهید و خانواده اش هم مثل جیره خواران میثاق کننده با جنایات رژیم برخورد می کردند. شهید سر فراز مقدس جنگ ما نمی توانست بی آبرویی اینها را به دوش نکشد... همه شما در همان جامعه زندگی می کنید. می دانید چه می گویم. می دانید که مخفی کردن فرزند شهید یا خانواده شهید بودن چقدر مرسوم تر است از افتخار نوه های اروپایی کشتگان جنگ جهانی دوم در اینجا آلمان...همه اینها هنوز هم خون آدمیزاد را اگر آدم باشد به جوش می آورد. آنقدر که به دفتر سهراب پور نرسیده بودم که گفتند بچه ها به در مسجد رسیده اند. سهراب پور را رها کردم وفقی رفت دنبال او. من برگشتم طرف جمعیت. می ترسیدم ...می ترسیدم اجساد در مسجد باشد و بی حرمتی شود با 1700 نفر آدمی که خدا می دانست کدامشان چقدر کنترل اعصابش دستش است. سکویی را غرب مسجد با پرچم ساخته بودند. فکر کردیم تابوت ها اینجاست. دست به دست دادیم و بچه ها را از آن فاصله دادیم. حلقه انسانی! بچه ها بدون برنامه ریزی با این حلقه ای که ما به دور سکو زده بودیم به طرف قبرها هدایت شدند و بعدش فهمیدیم که موقعیت استراتژیک دست ماست! از آن سو بسیج هم بچه ها را از ابن سینا برده بود مقابل دفتر رئیس. رئیس هم لبخند زده بود بای بای کرده بود و نترسیده بود (بر خلاف تجمع ما). و از در شرقی مسجد وارد شدند و جنوب مسجد را اشغال کردند. اذان گفتند آنها در مسجد و بچه های ما در همان محل تحصن نماز خواندند.قبل و بعد نماز هم شعار می دادند و یار دبستانی می خواندند. عده ای آب معدنی خریدند و بین بقیه تقسیم کردند. پشت بام های مسجد و صحن پر از چهره های ریشدار نا آشنای سیاه پوشی بود که به من می گفت اینجا نه دانشگاه من است و نه دانشگاه حتی سهراب پور. اینجا ملک پدری اینهاست که با دوربین و بی سیم همه جا هستند.

درهای مسجد ازسمت آزادی باز شد. ملتی از برادران سیاه پوشی که جل الخالق عظیم الجثه هم بودند به متحصنین بخش جنوبی اضافه می شد. چقدر چهره ی نا آشنا می دیدیم.

سخنران و مداح دعوت کرده بودند. سخنران سخنرانی می کرد و بارها کابل بلندگو پاره شد. تریبون لازم بود تا به نتیجه برسیم. بالاخره محیط شریفی شد. بلندگو آمد وسط، یک موافق طرح و یک مخالف طرح صحبت می کردند. شهیدی در مسجد نبود. همه چیز خوب پیش می رفت. همه چیز به نظر همه معقول میامد. پیشنهاد تدفین طرشت در لابی ما و بسیج داشت به ثمر می نشست. همه آرام بودند و منتظر بودند صحبت ها برای همه به نتیجه برسد. که حدادیان پشت بلندگو رفت. چند جمله ای گفت و یکهو بی امان فریاد حسین حسین زد. به خودم که آمدم 20-30 نفر با تابوتهایی که نفهمیدم کی و از کجا در آمد ظرف چند ثانیه نصف حیاط مسجد را دور زده بودند و ریخته بودند روی بچه های ما که نشسته بودند.از قضا ردیف جلو دختر ها بودند.

معلوم است وقتی با تابوت به جمعی حمله کنید آن وسط حلوا پخش نمی شود. کتک می خورید و تابوت می شود ابزار نفوذ زورکی و حتما که مقدس نبود برایتان...که اگر بود با آن حمله نمی کردید. با تابوت شهید با اسم دین با خیلی چیزها حمله کردید و ...نتیجه اش همین است. نه دین ماند و نه شهید و نه همه ارزش هایی که ابزار نفوذ شد. همه آنچه شما از آن آویزان شدید تا بمانید...ندانستید که آنها را هم فرو می برید....

بقیه اش برایم مهم نیست.

اتفاق مشابهی در امیرکبیر رخ داده. شریف که به نوعی آرام ترین دانشگاه تهران است به آن آشوب افتاد . پلی تکنیک که به حق قلب تپنده جنبش دانشجویی است 70 نفر بازداشتی داد. می خواهند قدرت نمایی کنند نه؟ وگرنه از روز روشن واضح تر است که پلی تکنیکی ها کوتاه نمی آیند... گاهی قدرت سعی می کند مسابقه بگذارد تا به دانشجو ثابت کند حرف آخر را که می زند. برایش هزینه هم می دهد. کلی نیروی ضد شورش و تعطیلی چند روزه ی دانشگاه و... ارزش چند شهید...هزینه بازی قدرت اینهاست.

آه که اگر فقط می شد معنی شهید را برگرداند به آنچه سی سال پیش بود... نگفتم معنی مقدس...نگفتم معنی دین...نگفتم معنی اسلام....کاش می شد. فقط معنی شهید...

همین نوشته در خبرنامه امیرکبیر

نوستالژی دهه فجر

dabireh — Wed, 25 Feb 2009 17:00:17 GMT

به من هم پاس رسید از بازی وبلاگی دهه فجر از علی و مرتضی:

خوب برای من دور از ایران و تلویزیون ایران...دهه فجر هم یه جورایی گم شده و کمبودش حس میشه. انقدر که با دوستم اینجا یه بعد از ظهر کامل از روی یو تیوب " الله الله " و " به لاله ی در خون خفته" گوش می دادیم. دوست پسر خارجی دوستمون هم دیگه همه ی شعرو از بر براتون می خونه از بس ما گوش دادیمش!

برامن نوستالژی دهه فجر خیلی با انقلاب فرق داره. من یاد مدرسه آسیه می افتم جایی که دبستان و راهنمایی من توش گذشت. یاد روپوشهای رنگ و رو رفته و نا هم رنگ مثلا طوسی بچه های دهه شصت ... یاد سر و وضع از جنگ برگشته ی خیابان وشهر و خانواده هامون بعد از جنگ... یاد صدای دسته جمعی و دورگه ای که با مارش از بلندگوی مدرسه فریاد میزد "بوی گل و سوسن و..". و چه حالی میداد که همه ی این ده روزو از ظهر تا ساعت 4 که وقت تعطیلیمون می شد برنامه داشتیم.

بو میاد ...بوی کاغذ رنگی ای هم که مثل روپوش و باطن ما رنگ و رو رفته و از جنگ برگشته بود. بوی اون ورقه ی برش خورده ی خوشرنگی که بازش می کردی و یهو می شد..اووووو یه نوار لوزی لوزی رنگارنگ که تو اون همه بی رنگی و بد رنگی دل ما بچه ها را به بودن رنگ در این دنیا مومن می کرد...من عاشق اون نارنجی خاک خورده ی هزار بار تا شده و از نو استفاده شده اش بودم...وای اگه بدونید چه حالی پیدا کردم دفعه اولی که از اون مدل زرورقی هاشم بالاخره اومد به بازار...اواخر دبستان بود...همون موقعی که دولت سازندگی مفهوم کاغذ قشنگ..مداد قشنگ...دفتر خوشرنگ..را کم کمک جایگزین هزینه ی توپ ها خمپاره هایی می کرد که سر پدر ها و برادرهای ما رو سرخ خونین کرده بود... وای که چه رنگی بود! بالاخره فهمیدم زیبایی هم یه چیزیه تو مایه های رنگی... یه رنگی اما نه سرخ..نه رنگ خون شهید... تا قبلش تنها رنگ دنیا جز طوسی و سیاه...سرخی خون شهید بود.

دهه فجر کم کم برام معنی دید لاین اجرای فلان تئاتر رو گرفت. تنها مراسمی بود که ما برای نمایش دادن و اجرا کردن داشتیم بود. برای من 12 بهمن یعنی ده روز تا اجرا وقت داریم. من جزء برنامه اجرا کن ها بودم. از همون سال اول دبستان. گمونم چون بچه ی وراج زبون درازی می زدم یه روزی خانوم ناظم منو خواست که می تونی یه چیزی حفظ کنی ؟ و یه دکلمه به من داد که همش بوی خون و کشته و نوستالژی دردناک بچه های شهیدانی رو می داد که هم کلاسان من بودن.. "ای شهید قسم به آخرین قطره ی خونت که از راهت حفاظت می کنیم.." دستامم به صورت ناهمگونی در اطرافم به صورت پروانه ای بالا پایین می رفت و من کودک جامانده از همه ی خشم های پس از جنگ با نفرت لغت لغت ها یی را که بر کرده بودم داد می زدم! کم کم به این فکر کردم که انگار این شهیدهای دهه فجری با اون شهیدهایی که من می شناسم فرق دارن...یعنی شاه که کلی جوون رو شهید کرد من زیاد بچه هاشونو نمی بینم... هر کیو میبینم بعد از انقلاب و وقتی ما دیگه قرار شد خون شهیدان رو الگو قرار بدیم دچار الگو پذیری و شهید شدگی شده بود...بابای زینب بابای مریم بابای زهرا داداش و بابای نصیری...کم کم جو منو گرفت که اگه شاه بده که این همه ادمو کشت و ما برای رفتنش این همه خوشحالیم (چون آدمها رو کشته بود) چرا هیشگی پس صداش سر چندین هزار برابر اون تعداد توی 8 سال در نمی اد؟ اگه صدام کشته چرا نمی ریم اونجا انقلاب کنیم پدرشو در آریم؟ نکنه یکی دیگه هم مقصره؟ کلا با منطق 10 سالگی اینها در می اومد دیگه... .

مادر پدرم همیشه نمی تونستن مارو از گزند ضد انقلابی که دهه فجر رو دهه زجر می نامید مصون نگه دارند که! (بنده های خدا می ترسیدن ما چیزی بشنویم و تو مدرسه بگیم و علم شنگه بشه) منم بالاخره اینو از زبون زن عموم شنیدم و گذاشتمش پای خاطرات پدرم از شب بیست و دو بهمن پنجاه و هفت که تا صبح تو حیاط قدم می زده (پدرم افسر بوده و منتظر بوده انقلابیون بریزن ببرنش) و بعد کنار حرفهای این ور اون ور مادرم که می گفت " هر چی لات سر خیابون بود اومد و رسید به جایی"...بی برو بگرد تناقض می زد بالا..اولین جایی بود که فهمیدم اها مثله اینکه یه جای کار می لنگه و دارن قایمش می کنن هان! شاید اولین تلنگرهای سیاسی من از همینها در اومد...بالاخره این همه شادی و پایکوبی در زندگی ماتم زده ی خاکستری ما بعد از جنگ اون روی خودشو نشون می داد و می گفت "خرت می کنم. حرفم نزن" توهم توطئه اولش بد منو گرفت...اما کم کم راستشو بیشتر فهمیدم.

الان انقلاب برای من یه تجربه است و یه افتخار..افتخار به اینکه یه نسلی از پدران و مادران ماها همچین گلی کاشتن و من الان می تونم پزشو به دوستان خارجی ام از همه ملل بدم و می تونم غبطه اش را بخورم که چرا 20 سال زودتر به دنیا نیومدم که منم توش سهیم باشم...و تجربه یه نسل ..نسل من و توست که هیچ تصوری از اینکه باد موهای خانمی رو تو کوچه نوازش کنه نداریم. تصور مادرم بدون مانتو و روسری...خداییش شماها می تونید تصور کنید؟ حتی تصورش هم سخته...

نسل من..نسل تو...

من پاس می دم به مهران! بنویس آمو!